Review Pristine - Road Back To Ruin

Rating: 
9
Uw beoordeling: 9

Artiest: Pristine

Album: Road Back To Ruin

Genre: Psychedelic Rock

Label: Nuclear Blast

Iedereen kent wel en weet waarvoor NWOBHM voor staat. Wij willen hier een nieuwe term lanceren. En dat is NWOSPH. Voluit New Wave Of Scandinavian Psychedelic Hardrock. Voilà! En hierbij nemen wij hier ten huize GigView ook meteen een patent op de term, wij zijn tenslotte commerciële zwijnen voor iets hé.

Geef toe, de voorbije jaren komen er toch tal van steengoede groepen uit het hoge Noorden die qua sound teruggrijpen naar het psychedelische bluestijdperk dat eind jaren zestig, begin jaren zeventig hoogtij vierde. En Vikingen die toeters knallen, dat is blijkbaar een goede combinatie want bands als Blues Pills en The Vintage Caravan om er maar enkele te noemen scoren ook commercieel behoorlijk goed.

En ook Pristine, het Noorse kwartet onder leiding van Heidi Solheim, een mooie dame met een nog mooiere stem, horen tot de vaandeldragers van de NWOSPH. Road Back To Ruin is het vijfde album dat onze vrienden op ons loslaten. En net als bij de vorige albums kunnen wij alleen maar mededelen: “We Like!”

Op Road Back To Ruin tracht Pristine toch een beetje een andere weg in te slaan. Iets meer weg van de psychedelica en meer in de richting van traditionelere rock. Stilstaan is immers achteruitgaan moeten ze bij Pristine gedacht hebben.  Het begint al met de albumhoes die helemaal anders is dan bij de vorige albums. Geen psychedelische tekening in caleidoscopische kleuren deze keer maar een sobere hoes in zwart+sepiablauw met daarop de titel in rechte letters.

Openingsnummer Sinnerman klinkt in elk geval inderdaad al anders dan we van hen gewoon zijn. Een nummer dat met het tempo van een zichzelf respecterende sneltrein recht op u af komt. En in tegenstelling tot de film van de gebroeders Lumière uit 1896, gaat deze trein wèl dwars door het scherm. En om al een beetje vooruit te lopen op de feiten, ook de afsluiter Dead End doet z’n titel geen eer aan want gaat er dwars doorheen. Ook Pioneer, ongeveer halfweg is zo’n wild om zich heen stampend beest.

Op het titelnummer vind bassist Gustav Eidsvik echter toch al snel zijn big muff pedaal weer terug en zal dit de rest van het album stevig ingedrukt houden. Bluebird is een pompend en heupwiegende nummer met een prominente rol voor het orgel van Anders Oskal (of is het Stine Maren Steien, want de band geeft in hun bio twee namen mee voor de keyboardspelers). Op de intro van Landslide zal Keith Richards ongetwijfeld stikjaloers zijn en ook de rest van het nummer drijft op een knaller van een hook.

La Solheim weet ook hoe ze met een trager nummer haar publiek kan begeesteren. Op dit album doet ze dat een eerste keer met het dromerige Aurora Skies. Wanneer de intro van Cause and Effect weerklinkt besef je al dat je best een doosje kleenex bij de hand neemt. Hier worden tears gejerkt dat het geen naam meer heeft. Heidi en gitarist Espen Elverum Jakobson gaan hier een hartverscheurend duet aan. De ene met haar stem, de andere met de snaren.

Ik plaats ook de songs Blind Spot, The Sober en Your Song hier even bij elkaar want zij vallen onder de categorie ‘verrassend’. Op The Sober zijn alle spots volledig op de vocale capriolen van Solheim gericht. Your Song is een kort maar vrolijk countrydeuntje.

Jawel, Pristine laat op The Road Back To Ruin een ietwat gewijzigd geluid horen zonder daarbij al te ver af te wijken van de vertrouwde ingrediënten. I love it! En ik nodig u bij deze uit om hetzelfde te doen. Tot eind mei is de band nog op tournee in Duitsland. Wat ze nadien gaan doen is ons op het moment van typen nog niet bekend maar laat ons hopen dat ze toch nog zeker ergens dit jaar naar onze contreien komen afgezakt.

Tracklist:

  1. Sinnerman
  2. Road Back To Ruin
  3. Bluebird
  4. Landslide
  5. Aurora Skies
  6. Pioneer
  7. Blind Spot
  8. The Sober
  9. Cause And Effect
  10. Your Song
  11. Dead End

Meer info over Pristine:

Bestel Road Back To Ruin:

pristine road back to ruin album cover

Categorie: