Live report Alcatraz 2026: zondag 9 augustus - Straffe Shit
Het gaat hard voor Alcatraz. Sinds de verhuis naar het terrein aan de Lange Munte is het festival bezig aan een gestage opmars en dit jaar mocht men zelfs nog voor het begin van de eerste festivaldag het bordje ‘uitverkocht’ uithangen. Vier dagen lang is de volle capaciteit van het terrein benut en laten we dat vooral beschouwen als een fantastisch compliment aan de organisatoren die jaar na jaar kwaliteit weten te bieden aan metalheads van over de hele wereld. Een verslag van de laatste dag.
Waar de dag des Heeren voor veel volgelingen van het kruis een vreugdevolle gebeurtenis is, stemt de zondag ons tot enige droefheid in het besef dat het einde van deze editie van Alcatraz ongenadig aan de horizon wenkt. Doch deze muizenissen verdringen we even naar de achtergrond omdat er ons nog een volle dag aan muzikale traktaties wacht. De uitputtingsslag die een meerdaags festival onvermijdelijk is begint wel stilaan zijn tol te eisen want het duurt vandaag blijkbaar wat langer voor de suf gebeukte en gaar gebakken roedel metalheads zijn weg vindt naar de diverse podia. De lange rij aan de koffiebar verraadt bovendien de nood van menigeen aan een chemische opkikker om het begin van de dag verteerbaarder te maken.
Izegrim – Swamp
De algehele landerigheid bij vele bezoekers maakt dat we zonder enig probleem vlak bij het podium kunnen kamperen om de Hollandse death/thrash van Izegrim tot ons te nemen. Er wordt furieus afgetrapt met White Walls onder aanvoering van een breed glimlachende Marloes Voskuil, vandaag blijkbaar bevrijd van haar basverplichtingen en dus is er meer ruimte om het podium ten volle te benutten. De efficiënte hakkende riffs en de enthousiaste frontvrouw lokken stelselmatig meer mensen richting Swamp en wanneer we tijdens Deathstrip eens achter ons kijken zijn er vele rijen kijklustigen bijgekomen. Zelf waren we zeer te spreken over het furieuze Point Of No Return dat ons doet denken aan de het hardste werk van het oude Arch Enemy, een ideaal visitekaartje voor wie de band wenst te ontdekken.
Bloodbound – Prison Stage
Bestaat er een mooiere soundtrack bij zonovergoten weer dan een lekker potje powermetal? Onder het genot van een fris drankje en strategisch opgesteld in één van de schaarse schaduwplekken aanschouwen we de werken van het Zweedse Bloodbound. Draken en veldslagen, kostuums en theatraliteit en natuurlijk lekker meezingbare refreinen, alle quasi verplichte elementen van het genre zijn aanwezig. Het is kitsch, het is cliché maar het werkt oh zo efficiënt als het zonnetje vrolijk op de bolletjes schijnt. Wie alle vooroordelen laat varen beleeft een leuk begin van de dag. Staar je bovendien niet blind op de visuele meligheid want de aandachtige luisteraar hoort hier toch een aantal bijzonder getalenteerde muzikanten aan het werk. Slayer Of Kings en jongste singles As Empires Fall en Defenders Of Jerusalem gaan erin als zoete koek en als Nosfertu de debatten beëindigd laat men een dankbaar en vermaakt publiek achter.
Blackbraid – Swamp
We hebben vandaag enkele bands met stip genoteerd waarvan we sommigen zelfs nog nooit live aan het werk zagen. Blackbraid is zo’n naam die hoog op de wenslijst staat. De band, eigenlijk meer een project, is sinds de geboorte in 2022 aan een steile opmars bezig binnen de (black) metalgemeenschap en vertoont een opmerkelijke vlijt met niet minder dan 3 albums in 4 jaar tijd. De onweerstaanbare aantrekkingskracht van de muziek is geen toeval want de atmosferische black metal is enerzijds bikkelhard maar tegelijkertijd erg melodisch. Met enige zin voor overdrijving vult Blackbraid deels het gat in dat het ontslapen van Dissection sloeg. Opener Celestial Bloodlust is eigenlijk de vreemde eend in de bijt want is waarschijnlijk het minst epische nummer van de hele set, iets dat met Wardrums At Dawn On the Day Of My Death meteen wordt rechtgezet. De native american invloed (ik ken de woke term in het Nederlands niet) van de band komt tot volle wasdom in The Wolf that Guides the Hunters Hand. Hoogtepunt voor ondergetekende is The Dying Breath Of A Sacred Stag, een song die dit jaar zowat wekelijks mijn huisgenoten teisterde en waarop het heerlijk headbangen is. Mijn kinesist is weerom verzekerd van toekomstige inkomsten.
Warkings – Prison Stage
Voor wie Bloodbound daarstraks al te frivool vond zit er niets anders op dan ijlings de benen te nemen richting andere oorden wanneer Warkings hun kunstje toont. De kostuums zijn nog exuberanter, de podiumprestatie nog theatraler en de interactie met het publiek nog voorspelbaarder. Zwaaien met de handjes. Check. Een meezingrefrein al eens oefenen voor de start van het nummer. Check. Een jonge fan op het podium hijsen. Check. Het is metal op z’n kaazigst maar het is ook tergend aanstekelijk en zelfs een notoir cynicus als ondergetekende moet zijn beentjes streng tot de orde roepen wanneer ze als vanzelf beginnen mee te bewegen. Even later moet ik me zelfs bedwingen om niet uit te barsten in een luidruchtig "fight, fight, fight!". Drie keer raden wat de titel van die song is. Laten we het hebben van guilty pleasures maar ineens opnemen in de Universele Rechten van de Mens. Irritant plezant.
Sanguisugabogg – Helldorado

Wat is dat toch met Helldorado dit jaar? Het lijkt wel alsof de organisatoren zich hebben voorgenomen deze tent in de toekomst te schrappen want men doet er mits strategisch programmeren blijkbaar alles aan om ze in puin te leggen. Afbraakwerken Sanguisugabogg is de volgende firma die een poging mag wagen de boel plat te leggen en dat doen ze met verve. De slamming deathmetal moet het minder hebben van techniciteit maar zet volledig in op impact en gezien de publieksreactie is die aanzienlijk. De band slaat succesvol de brug tussen de old school zompigheid van Obituary en de modernere sound van een Frozen Soul. Skin Cushion en Dragged By A Truck leiden tot een wild schouwspel in de pit en de EHBO-medewerkers schuiven met elk volgend nummer weer een paar meter dichter, beducht voor wat dit gewelddadig plezier aan gevolgen zal hebben. Wanneer de band er uiteindelijk de stekker uittrekt is het dan ook geen moment te vroeg want de meeste aanwezigen zijn tegen dan Dead As Shit.
Tip van ome Avon: wie zich vermaakte bij Sanguisugabogg raden we ten zeerste aan om volgend jaar Fulci te aanschouwen.

Firespawn – Swamp
De fotocompilatie tijdens de intro en de grote backdrop laten er geen twijfel over bestaan, de geest van de ons ontvallen LG Petrov (Entombed), één van de stichters van Firespawn is nog steeds prominent aanwezig. Oorspronkelijk gesticht als harder en sneller alternatief voor de bestaande bands waar de leden van deze supergroep in spelen (Entombed, Necrophobic, Unleashed), blijft het onmiskenbaar een groep die diepgeworteld is in de Zweedse sound. Loepzuiver is het allemaal niet, lekker vettig wel en het onmiskenbare en typische kettingzaaggeluid is een feest van herkenning, zelfs wanneer men niet vertrouwd is met de discografie van Firespawn. Full of Hate, Heathen Blood en het aan LG Petrov gewijde The Emperor happen lekker weg. Vernieuwend is het niet en zeker technisch zagen we de voorbije dagen veel beter maar een kniesoor die daarom maalt.
Anaal Nathrakh – Swamp

Wanneer je al zovele jaren en ontelbaar veel concerten achter de kiezen hebt treedt er soms een soort gewenning op. De zenuwachtige opwinding die ik vroeger voelde in aanloop naar optredens van mijn favoriete bands voel ik nog zelden maar vandaag steekt dat aloude gevoel weer even de kop op. Reden van de nervositeit is de komst van het Britse fenomeen Anaal Nathrakh. Door afzeggingen (de band) en ziekte (ondergetekende) was het er nooit eerder van gekomen. Conclusie na deze wervelwind: ik heb in het verleden iets gemist. De rammeling die de eilandbewoners hier vandaag voor ons in petto hebben is ongenadig. Na nauwelijks twee nummers In The Constellation Of The Black Widow en More Of Fire Than Blood kunnen we al een verrassende conclusie trekken, Anaal Nathrakh is blijkbaar live nog indrukwekkender dan op plaat. De oorzaak daarvan is contradictorisch genoeg dat het allemaal net iets minder extreem gebracht wordt, de grunts en screams zijn live iets beheerster waardoor de geniale composities beter tot hun recht komen. Bovendien klinken de cleane vocals, de speciale kruiding van dit orkestje, bijzonder toonvast. Dat laatste is ook een meevaller want online hadden we hier en daar opgepikt dat het daarmee al eens fout liep bij andere verschijningen. De videobeelden die de band ondersteunen leggen nog een extra laagje, gaande van hilarisch (dansende kerkgangers, Sponge Bob!) tot beklijvend (de oorlogstaferelen bij splinterbom Forward!). Na Between Piss And Shit We Are Born en Endarkenment vraagt de band zich hardop af of er nog tijd is voor één exces en dat blijkt het geval te zijn. Submission Is For The Weak wordt ingeleid met een indrukwekkende wall of death waaraan ook de security tussen podium en crash barriers enthousiast deelneemt. Memorabel.

Sventevith – Swamp

Behemoth is doorheen de tijden verveld van een pure black metalband naar een vorm van blackened death metal met veel gevoel voor sfeer met als gevolg dat de band -op een enkele uitzondering na- nog zelden put uit hun eerste werkstukken. Het past gewoon niet meer bij waar de band vandaag voor staat. Om de geschiedenis niet volledig onder het stof der tijden te laten vergaan en allicht ook uit een zekere nostalgie wist frontman Nergal het Ijslandse Misþyrming te overtuigen om samen op pad te gaan met één missie: het allereerste Behemoth album ‘Sventevith (Storming Near The Baltic)’ nog één keer revitaliseren. Het project werd -weinig verrassend – Sventevith gedoopt en na Alcatraz volgen nog een drietal optredens waarna de kist weer gesloten zou worden. Voor wie opgegroeid is met het oude werk is het smullen geblazen want eindelijk krijgen die iconische songs de professionele uitvoering die ze verdienen. Hoelang was het niet geleden dat we From The Pagan Vastlands nog eens mochten horen? Of het machtige Entering The Faustian Soul? De vuige black ’n roll Wolves Guard My Coffin? Een mens vraagt zich met verwondering af waarom die nummers nog niet eerder werden heropgevist om ze ditmaal met een budget en zonder een badkamer als studio op te nemen. Als extraatje krijgen we zelfs nog twee nummers te horen uit de EP ‘And The Forests Dream Eternally’ onder de vorm van Moonspell Rites en het aan Bathory opgedragen Pure Evil And Hate. Bij deze een vriendelijke vraag aan de heer Nergal, zou je eens willen nadenken over een toekomstig project rond het album ‘Grom’? Ik heb al een werktitel!

Nevermore – Prison Stage
Toen zanger Warrel Dane in 2017 het tijdige voor het eeuwige verwisselde ging iedereen er van uit dat daarmee ook Nevermore ten grave zou worden gedragen. Heel lang bleef het inderdaad doodstil tot in 2025 het nieuws kwam dat Nevermore 2.0 zich opnieuw aan het front meldde met een nieuwe vocalist, de nobele onbekende Berzan Önen. Het blijkt vandaag een gouden keuze want wat een strot heeft die man! Onder het goedkeurend oog van veteranen Jeff Loomis (gitaar) en Van Williams (drums) zingt hij, zelfs in volle zon, de sterren uit de hemel. De bij momenten progressieve maar stevige metal klinkt beter dan ooit en Berzan blijkt zowaar nog een betere volksmenner dan zijn onfortuinlijke voorganger. Omwille van nostalgische redenen zijn we zelf het meeste te spreken over de gedreven uitvoering van This Godless Endeavor maar eigenlijk is het hele optreden een triomfantelijke terugkeer aan het front. Welkom terug!
Deceased – La Morgue
Ik heb een lijstje waarop een aantal bands staan die ik in mijn leven nog zeker eens gezien wil hebben. Eerder vandaag konden we al een nieuwkomer op die lijst schrappen met Blackbraid en niet veel later het al langer op die lijst residerende Anaal Nathrakh. Het derde vinkje plaatsen we met vreugde wanneer Deceased de Morgue betreedt. In mijn studententijd kocht ik ooit in een tweedehandswinkel hun gehele discografie tot dan toe en de opgefokte death/thrash krijgt nog regelmatig een draaibeurt in mijn residentie. Wistje-datje voor de freaks: Deceased was de allereerste band die in 1990 getekend werd door het pas opgerichte Relapse. Oudgediende King(sley) Fowley heeft een stem die enkel in vorm kan gehouden worden door het dagelijks gorgelen met kiezelstenen en is naast vocalist ook een onderschat stand-up comedian zo blijkt. Hoe hard de muziek ook is, de band en vooral de frontman stralen een ‘gewoonheid’ uit die de Morgue omtovert in een familiefeestje (zij het een disfunctionele familie). King weet dat veel van de aanwezigen gekomen zijn voor het oude werk en het begin van de set bevat dan ook vooral oude krakers uit begin jaren 90 zoals Night Of The Deceased, Fading Survival en het ondertussen stokoude Haunted Cerebellum. Pas later komt recenter werk aan bod met Children Of The Morgue van het gelijknamige album en zelfs de bonustrack van dat werkstuk, de Whiplash-cover Spit On Your Grave, chaos veroorzakend in de voorste gelederen. Bij een oldschool band hoort een oldschool geluid dus rammelt het soms aan alle kanten. Alsof dat ons dat ook maar ene moer kan schelen. Afgevinkt!
Saxon – Prison Stage

Metalouders die hun kinderen een degelijke muzikale opvoeding willen geven staan vaak voor een schier onmogelijke taak. Er zijn zoveel bands en zoveel albums die je je jonkies wil voederen dat het moeilijk kiezen is. Maar van bepaalde bands is het duidelijk dat het nageslacht ze ooit moet gehoord en liefst ook gezien hebben. Recentelijk kon ik de vrouwelijke uitloper van mijn zaad eindelijk de halve goden van Iron Maiden laten meemaken en vandaag staat dat andere Britse instituut Saxon op het programma. Niet omdat die band noodzakelijk binnen haar comfortzone valt maar wel omdat het de enige juiste pedagogische keuze is. De band opent met het in 2024 verschenen Hell, Fire And Damnation en wanneer de dochter naderhand vraagt wat de leeftijd van Biff Byford is en ze het antwoord ‘75’ aanhoort verdenkt ze mij van wijsmakerij. Verbazing alom wanneer Google haar verwekker gelijk geeft. De stamvader van de Britse heavy metal klinkt dan ook nog altijd bijzonder fris voor iemand van zijn gezegende leeftijd. Klassiekers als Heavy Metal Thunder of 747 (Strangers In The Night) zijn uiteraard verplichte leerstof net als Denim And Leather waarbij de bandleden zich hullen in battle vests van fans op de eerste rij. Princess Of The Night luidt het einde in van de les. School’s out!

Deicide – Swamp
Bij de vorige passage van dit death metalinstituut was ik nog zwaar onder de indruk van de strakheid en nijdigheid waarmee de band speelde. Mijn lat ligt daardoor vrij hoog en spijtig genoeg gaat men er vandaag een beetje onder. Glen Benton is nog steeds geen lachebekje en ook vandaag is de interactie met het publiek nul komma nul. In 2023 maakten we daar geen enkel punt van omdat de band zo fel van leer trok dat tussentijdse conversaties het minste van onze zorgen waren. Vandaag sluipt er echter wat slordigheid in de set en dat leidt tot iets wat we nooit hadden gedacht te voelen bij een Deicide-concert: verveling. De getrouwe aanhang trekt zich daar geen reet van aan en werkt zich in het zweet maar zelfs de moshpit is flink kleiner dan drie jaar geleden. Aan de nummers zal het alvast niet liggen want Once Upon The Cross, Sacrificial Suicide, Serpents Of The Light en Dead By Dawn zijn onverwoestbaar maar de uitvoering is vandaag gewoon niet scherp genoeg. Mogelijk kleurt de fantastische ervaring van vorige keer te veel onze beleving maar we werden er vandaag koud noch warm van. Het grootste plezier beleven we nog bij het bekijken van drummer Steve Asheim die er dezer dagen uitziet als Gandalf na een zware nacht.
Lamb Of God – Prison Stage

We hebben het hoofdplein dit weekend nooit drukker geweten dan wanneer de Amerikanen van Lamb Of God acte de présence geven. Het is ondertussen al drie jaar geleden dat ze nog eens hun opwachting maakten in onze contreien en afgaande op de belangstelling komt hun terugkeer geen moment te vroeg. Persoonlijk heb ik nooit een klik gevoeld met de band maar zelfs voor de objectieve kijker valt de spelvreugde en intensiteit van de band op en frontman Randy Blythe benut energiek het hele podium om de volgelingen op te hitsen. Laid To Rest en Now You’ve Got Something To Die For zijn publiekslievelingen die met frenetiek enthousiasme begroet worden en leiden tot dolle turnoefeningen aan het front. De band weet de massa perfect te bespelen en lijkt het zelf ook bijzonder naar de zin te hebben. Redneck sluit de sterke set af die zelfs een koele minnaar als mezelf niet helemaal onberoerd liet.

Satyricon – Swamp
Voorbereiding is het halve werk dus heb ik reeds lang op mijn bureau thuis een enveloppe met instructies liggen over wat mijn wensen zijn bij mijn onvermijdelijk maar hopelijk ver in de toekomst gelegen heengaan. Eén detail wil ik alvast onthullen; ik wens bij mijn heengaan dat de opgedaagde ramptoeristen de oren worden uitgewassen met Satyricon. Het moge dus duidelijk zijn dat de band zo levensbelangrijk voor me is dat ik hen uitkies als soundtrack voor mijn dood. Enige objectiviteit mijnentwege kan je dus vergeten als het over deze Noren gaat maar afgaande op het gebulder in de Swamp ben ik niet de enige die hen een warm hart toedraagt. Men trapt meteen fanatiek af met Midnight Serpent met een geluid dat vanaf het begin de perfectie benadert. Our World, It Rumbles Tonight is vervolgens een weinig evidente maar geslaagde keuze. Vanwege minder fijne omstandigheden in onze privé krijgen Black Crow On A Tombstone en het slepend emotionele To Your Brethren In The Dark een extra lading waarbij het laatste nummer onze benen zelfs even in flanel omtovert. Daarna volgt verrassend de kraker Forhekstet, verrassend omdat Satyricon op deze tour vaak het andere oudje Hvite Krists Dod tenberde bracht, maar ons hoor je niet klagen. De latere black ’n roll van de band komt ruim aan bod met stompers The Wolfpack, Now Diabolical, The Pentagram Burns en Fuel For Hatred. Net zoals eerder moet frontman Satyr bij dat laatste nummer vriendelijk vragen of het Belgische publiek misschien te verlegen is om te moshen waarna hij op zijn wenken bediend wordt. Wie gehoopt had op een luidkeels meegezongen introductie tot Mother North is eraan voor de moeite, vandaag wordt die klassieker zonder voorgaande waarschuwing sneller en agressiever gespeeld dan ooit tevoren. Gelukkig biedt afsluiter K.I.N.G. nog de gelegenheid om het laatste restje stem finaal de vernieling in te brullen. Als triomfantelijke gladiatoren blikken de muzikanten broederlijk naast elkaar de zaal in. Op het gezicht van Satyr is de gemeende dankbaarheid duidelijk af te lezen terwijl Frost met stoïcijnse blik onbewogen het slagveld overschouwt. Indien we hen niet eerder meer zouden mogen aanschouwen, tot op de begrafenis!
Powerwolf – Prison Stage
Het Duitse power metalfenomeen is razend populair en knaagt inmiddels aan de troon van Sabaton binnen dat subgenre. Het is dan ook terecht dat de Duitse weerwolven het hoofdpodium een laatste keer in vuur en vlam mogen zetten. Ondersteund door indrukwekkende visuals brengen ze een show die qua professionaliteit en uitstraling iedereen het nakijken geeft. Het publiek eet uit de hand van hogepriester van dienst Attila Dorn die de aanwezigen moeiteloos weet te bespelen. De goed in het gehoor liggen en makkelijk verteerbare songs volgen elkaar in vlot tempo op. Armata Strigoi, Amen & Attack of Dancing With The Dead, ze worden allemaal begroet als goede vrienden. Onder de tonen van het luidkeels toegejuichte Demons Are A Girl’s Best Friend moeten we echter de massa achter laten in de goede handen van Powerwolf want we willen een welbepaald feestje in de Swamp voor geen geld missen…
Gutalax – Swamp
Hoe begint een mens in godsnaam aan de omschrijving van wat we meemaakten op het allerlaatste concert van deze Alcatrazeditie? Vorig jaar toverden de Tsjechen met een voorliefde voor uitwerpselen Helldorado nog om in een waar gekkenhuis maar waar we vandaag getuige van zijn speelt zich af in een andere dimensie. Waanzin, chaos, wanorde, opschudding, … het Nederlands heeft gewoonweg geen woorden om dit te vatten. De band is blijkbaar maar net op tijd in België geraakt omwille van ellenlange files en het lijkt wel alsof die opgestapelde nerveuze energie moet gedeeld worden met het publiek. Al tijdens de intro op Assmeralda gaat het er wild aan toe en als het nummer losbreekt worden de bloedhonden helemaal van hun leiband bevrijd. Een mobiel toilet maakt eerst een rondje op de handen, maakt daarna een ongelukkige landing en wordt gedurende de volgende nummers finaal aan puin gestampt en getrokken tot de brokstukken de geschikte grootte hebben bereikt voor de PMD-zak. Verschillende circle pits groeien aan elkaar tot zowat de halve Swamp, al dan niet vrijwillig, moet rennen voor zijn of haar leven. Elke subtiliteit en beschaving wordt overboord geworpen in één waanzinnig afsluitend grindfestijn. Een tweede dixi verschijnt ten tonele en tot onze verbazing blijkt deze bewoond, al zal de tijdelijke huurder even later onzachtzinnig zijn tijdelijke woonst verlaten. Muzikaal is het doodeenvoudig en tegelijk geniaal, tekstueel van een platheid waar zelfs onze zatte nonkel voor past, maar het werkt wel. Met We Are The Shit worden we getrakteerd op een nieuw nummer dat naadloos past bij de rest van hun werkstukken zoals Poopcorn of Vaginapocalypse. En omdat er blijkbaar toch nog mensen zijn die zonder kleerscheuren zijn weten te ontsnappen wordt er opgeroepen tot een indrukwekkende wall of shit die de laatste onwetende toeristen jankend van angst naar huis stuurt. Het kookpunt wordt bereikt met een aan krankzinnigheid grenzend enthousiasme op Strejda Donald. Genade, in godsnaam genade. Hoe krijg je dit thuis uitgelegd?
Bekijk hier onze laatste fotoreeks van Alcatraz 2026.
Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!