Review Jera On Air 2023 dag 2: vrijdag 23 juni - Zon, riffs, bier en veel plezier

Datum: 
donderdag, 22 juni, 2023 tot zaterdag, 24 juni, 2023

Dag twee breekt aan voor de 29ste editie van Jera On Air 2023 in Ysselsteyn na een doordrenkte dag door te brengen in een moerasgebied gevuld met muzikaal geweld.

"Een feestmaal aan deathcore, metalcore, hardcore en punk dat je doet verlangen naar meer!"

Na regen komt zonneschijn was het geval deze morgen na een turbelente regenachtige dag. We begonnen onze dag vastberaden met de zon op onze snoet terwijl we ons ontbijt aten. Rond half 12 gingen we het festivalterrein op en waren we benieuwd of er terug schors was gestrooid (hopelijk fijner dan vorig jaar). Bij de entree krijgen we een jeton wegens het ongemak voor de weide te betreden de dag voordien. Daarbij dronken we onze eerste Hoegaarden Rosé proostend op het gul initiatief van Jera On Air.

Slope - Zes Losse Tanden Buzzard stage

We begonnen onze dag met het Duitse Slope bestaande uit vijf opholgeslagen vrolijke misfits die hun persoonlijke dagelijkse strijd delen via funky groovy hardcore. Ze zijn sinds 2014 bezig met het overbrengen van hun boodschap en passie voor muziek. Met ondertussen twee EP's en hun debuutalbum "Street Heat" tussen hun kiezen, hebben deze heren het al bont gemaakt op onder andere Ieperfest, Outbreak Festival en Sound Of Revolution met bands als Turnstile, Madball en Code Orange. Er was al reeds een groot aantal aanwezigen die zin hadden om er vroeg aan te beginnen. Slope heeft hun naam niet gestolen want ze slopen net niet de boel on stage. Ze springen en dansen kris kras de stage rond met als kers op de taart de nodige stagedivers uit het publiek. Er was een heuse groep two steppers die helemaal los ging op de groovy hardcore van Slope, waarbij de breakdowns al het nodige geweld op de been bracht in joviale sfeer welliswaar. Slope was een aangename opener om in de juiste stemming te kunnen komen voor de rest van de dag.

Paledusk - Eagle Jupiler stage

Het was nu tijd voor het Japanse Paledusk die we reeds recent hebben kunnen aanschouwen op Graspop. Deze heren brengen een buffet aan muziekstijlen die voor elke persoon iets in de aanbieding heeft van pop, EDM, metalcore, hardcore tot rap. Na het openen met 'Lose Yourself' van EMINEM vliegen onze Oosterse vrienden erin met de opener 'AREA PD' die er heerlijk inknalt bij het publiek. We kregen onmiddelijke levensgevaarlijke moshpits waarbij de roundhousekicks de deur uitvlogen, als bij de gitarist die aan het tollen was als een beyblade. Terwijl de frontman de longen uit zijn lijf riep, mepte de drummer naar hartelust de cymbalen aan diggelen. Bij 'Black Ice' werden we getrakteerd op een rollercoaster gevuld met EDM beats, breakdowns, J-pop, Pokémon geluiden en grunts waarbij de moshpits door bleven gaan. We kregen bij 'Slay' een potje rap en clean vocals dat aantoonde dat de frontman van alle markten thuis was. Het bruutste nummer was toch 'No!' waarbij de frontman toch randje gutturals gaat bij de breakdowns samen met high pitched screams. Hierbij hoorde natuurlijk een gigantische wall of death die verder raasde in een mosh pit. Helaas vloog door het plezier de set zo voorbij dat de toeschouwers verlangde naar meer lekkers. Paledusk is een band die je zeker in het oog moet houden!

End - Eagle Jupiler stage

Na wat te hebben rondgelopen bij de merchstand en metalmarket waren we klaar voor End. Deze band is een mix van leden uit bands zoals Counterparts, Fit For An Autopsy, The Dillinger Escape Plan en Misery Signals. Waardoor deze heren al snel een reputatie hebben opgebouwd met hun aggresieve hardcore grind met hun eerste EP in 2017. Ze vallen onmiddelijk met de deur in huis met 'Fear For Me Now' dat je onmiddelijk bij je strot grijpt en onmiddelijk een nog duisterdere kant toont van frontman Brendan (zanger Counterparts) met zijn kippenvel opwekkende vocals. De moshpits zijn dan ook onvergeeflijk en het is dan ook geen wonder dat we regelmatig bebloede moshers richting de moshpital zien wandelen. Bij 'Love Let Me Die' begon iedereen te schuimbekken om als een bezetene hun innerlijke demonen los te laten in de moshpit waarbij iemand een dropkick op zijn neus kreeg en een gratis bezoek bij de EHBO. Laten we duidelijk zijn dat END niet voor de gevoelige zielen is. Eindigen doen ze met het allesverwoestende 'Necessary Death' waarbij iedereen zijn laatste frustratie eruit kon gooien! Het was een intense bloedstollende set waarbij End de Eagle stage net niet gesloopt heeft.

Attila - Eastpak Vulture stage

Attila is een band waar je van houdt of haat maar daar geeft deze Amerikaanse band geen f*ck om! Desondanks de vele haters en kritiek bleef Attila gaan als een trein, waar het allemaal draait om "about that life". De frontman Fronzilla is gekend voor zijn decadente lifestyle vol drugs, geld, drank en plezier maar heeft een groot hart voor zijn fans. Dit was ook de eerste show van hun toer ter ere aan hun album "All About That Life" dat 10 kaarsjes mag uitblazen. Er was een enorme opkomst tot buiten de tent dat zorgde voor de nodige extra hitte. Attila beet de spits af met 'Middle Fingers Up' waarbij iedereen gretig met de middelvingers aan het zwaaien was. Het meest ludieke zicht was een dame dat haar middelvinger toonde met daarop een mini-hand met een middelvinger! De sfeer zat er onmiddelijk in en Fronzilla zijn gutturals zweepte het publiek enkel maar op. We kregen een stoet aan crowdsurfers van oud en jong, moshpits en regendouches aan bier. Bij 'Unforgivable' vroeg Fronz en co om een wall of death en ze kregen een gigantische wall of death die insloeg als bom! Iedereen was in beweging van springen, headbangen, crowdsurfen, moshers tot luidkeels meezingen, Attila weet hoe je een feestje moet bouwen! Helaas kregen we tijdens 'Rageaholics' een stroomuitval waarbij Fronz de nodige humor bracht met "We partied so hard that the power went down!" Het publiek bleef roepen om Attila want hun honger was nog altijd niet gestild. Uiteindelijk was er terug stroom en werd 'About That Life' er door geblazen dat het publiek helemaal uit zijn dak ging. Fronzila zijn gutturals blijven van een heel hoog niveau na al deze jaren samen met het strakke gitaarwerk. Het recent uitgebrachtte 'Bite Your Tongue' werd ook positief onthaald maar werd voor een tweede keer onderbroken door een tweede stroomuitval waarbij het feestje helaas vroegtijdig ten einde kwam. Hierdoor kwam 'Callout', 'Party With The Devil' en 'The New Kings' niet aan bod. Desondanks de technische problemen heeft Attila de tent toch letterlijk in lichterlaaie gezet!

Lionhart - Jupiler Eagle stage

Lionhart liet in 2007 de heavy hardcore scene beven met hun debuutalbum "The Will To Survive" met hun aanvallende metallic hardcore. Nadien bleven ze maar kaskrakende albums uitbrengen die op de nr. 1 stonden op iTunes metal charts en Google Play metal charts (Welcome To The West Coast 1 & 2). Lionhart opende met 'Cali Stomp' een korte maar destructieve voorbode op wat nog komen zou. Vervolgens gaf Lionhart een uppercut met 'Death Comes In 3'S' dat zorgde voor gebaalde vuisten en meezingende fans. Bij 'Hell On Earth' kregen we een circlepit die niet onderdeed voor het vagevuur. Bij 'When I Get Out' kregen we een kniestoot van razernij op een bed van breakdowns met een snippet van 'Break Stuff' om het vuur extra te doen oplaaien. De genadeklap was de cover van de Beastie Boys '(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)' waarbij het feest helemaal op zijn hoogtepunt kwam. 'Lhhc' bracht een bruut einde aan het hardcore feest van Lionhart en mocht rekenen op een daverend applaus.

Stray From The Path - Eastpak Vulture stage

Stray From The Path brengt reeds 22 jaar hun furieuze hardcore met straight to your face teksten over poltiek en de hedendaagse maatschappij aan de man. Op Graspop lieten ze een zinderende indruk na met hun grenzeloze energie. 'Needfull Things' gooide het water op het vuur waarbij de frontman zijn woede losliet op het publiek. Bij 'Goodnight Alt-Right' kregen we een storm aan springende fans met gebalde vuisten die mee zingde op "You Just Got Knocked The Fuck Out". Vervolgens bij 'III' kregen we een leger aan crowdsurfers die eindeloos leken te blijven komen. Misschien kwam dit door het feit dat de frontman vroeg voor minstens 100 crowdsurfers. We kregen ook een speech van de frontman dat iedereen welkom is bij Stray From The Path ongeacht geaardheid, geslacht of geloof en dat ze tegen rascisme, nazisme, facisme, homofobie, transfobie en meer zijn. Bij 'Guillotine' kregen we moshpits die bruter werden bij elke breakdown vooral bij de laatste woorden "Off with their fucking heads". Eindigen deden ze met hun gekendste nummer 'First World Problem Child' waarbij de woorden "Shut the fuck up" over heel het domein raasde en de aanzet was voor je laatste energie los te laten. Stray From The Path hun set was wild en ongeremd net zoals het publiek. Ze tilden alsook hun show tot een hoger niveau dan op Graspop! 

Sleep Token - Eastpak Vulture stage

Sleep Token is alles wat de klok nu slaagt op het moment, deze mystieke Britse band brengt een unieke mix van progressieve metal, indierock, pop en meer. Er zijn veel fans maar ook haters zoals altijd, omdat er discussie heerst over Sleep Token wel metal is? Er is verder niet veel bekend over deze band buiten dat ze vergeleken worden met Ghost en verkleed zijn. Hun identiteit is ook een mysterie en wat we enkel weten is dat de frontman zich Vessel noemt. Na een beetje opzoekwerk heb ik de bandleden hun identiteit gevonden: De frontman heet Leo Faulkner, Rhys Griffiths (gitarist), Adam Pedder (drummer) en Dave Ball (bassist). De tent is zo vol als een blikje sardienen vermoedelijk omdat iedereen benieuwd is of de hype verdiend is of niet. Sleep Token opent met 'The Offering' en wat al snel duidelijk wordt is dat Vessel zijn cleans voor kippenvel zorgen. Muzikaal komt live alles tot zijn recht. Ik durf het zelfs te zeggen dat de plaat hun geen recht aandoet. Het publiek is helemaal onder de indruk van het schouwspel waar Sleep Token voor zorgt. Bij 'Granite' krijgen we nog meer kippenvel momenten zowel instrumentaal als door de zang. Men zou Sleep Token kunnen beschrijven als een metal versie van The weekend. Bij 'Vore' krijgen we de eerste screams te horen en dit zorgde voor de eerste moshpit tussen de crowdsurfers door. 'Hypnose' zorgt voor een intrumentale verademing die je toch in hogere sferen brengt. Bij 'The Summoning' laten de screams je nekharen overeind staan en de rustigere momenten voeren je letterlijk in extase. Eindigen doen we met 'Higher' dat een einde luid aan verassende set waarmee we kunnen besluiten dat Sleep Token wel degelijk metal is! 

Papa Roach - Jupiler Eagle stage

Veel festivalgangers hebben zich al ruim op voorhand in de buurt gezet voor Papa Roach te kunnen aanschouwen want het is letterlijk over de koppen lopen in de overvolle tent tot zelfs ver erbuiten. De veteranen beginnen met de klassieker 'Kill The Noise' en steken in een mum van tijd de tent haast letterlijk in brand! Andere klassiekers die luidkeels mee gezongen worden zijn 'Getting Away With Murder', 'Dead Cell' en 'Between Angels And Insects'. Maar ook een aantal covers (misschien zelfs teveel) waaronder 'Firestarter' (The Prodigy) waarbij we een zee aan vlammen kunnen aanschouwen met de nodige aanstekelijke energie van frontman Jacoby die ondertussen bijna 50 kaarsjes kan uitblazen, maar daar is niets van te merken. Jacoby vliegt nog altijd rond op het podium als een potente twintiger net als zijn fenomenale stem! De aanstekelijke energie blijft niet weg bij het publiek die voordurend in beweging is tijdens de set, voeg daar nog een invasie aan crowdsurfers toe als kers op de taart. Eindigen doen we natuurlijk met 'Last Resort' waar we als verrassing Jason van Fever 333 het podium zien opkomen voor een vurige gast act. Het was al bij al een set die je nostalgisch doet terugdenken naar je kindertijd, maar er konden een tweetal covers vervangen worden door andere klassiekers.

Trash Boat - Zes Losse Tanden Buzzard stage

Trash Boat is een veelbelovende Britse punkrockband met hardcore invloeden die naam aan het winnen is in de EU en de VS. De laatste keer dat ik ze aan het werk gezien had was als een voorprogramma en toen konden ze me helaas niet bekoren alsook de meerderheid van het publiek. Daarom was ik benieuwd of ze mijn mening konden herzien. Ze begonnen fanatiek en vol overgave aan hun set met onmiddelijk een moshpit die de toon zette voor de rest van de set. Het hoogtepunt was de cover 'Given Up' van Linkin Park waarbij de stagedivers langs alle kanten van het podium sprongen terwijl de crowdsurfers langs de andere kant hun weg naar het podium zochten. Wat me opviel was dat de Britten meer gebruik maakten van screams tot diepere grunts die ik wel kon pruimen. De Britse heren slaagden erin de boel op stelten te zetten met hun daverende energie en aanstekelijke songs met het nodige bijgevoegde pit. Ze zijn enorm gegroeid tegenover de laatste keer dat we ze hebben gezien. We kijken alvast uit hoe ze hun carrière verder uitstippelen.

Foto's: Chimaera Photography, Jera On Air Mediateam.

Lees ook de verslagen van dag 1 en dag 3.

Categorie: 

Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!