Review The Raconteurs @ Koninklijk Circus

Datum: 
maandag, 27 mei, 2019

Soms denk je dat een concert erg goed gaat zijn. Soms denk je dat je echt een mindfuck gaat krijgen. Soms denk je dat je het concert van het jaar gaat zien. Zelden denk je deze dingen over hetzelfde concert. Maar nog zeldzamer is dat je de zaal verlaat en deze drie dingen samen denkt. En soms ben je gewoon blij dat The Fucking Raconteurs bestaan.

Er is geen perfecte formule voor goede muziek. De ene zweert bij de gitaar, de andere bij protools. Sommige vinden de keys het belangrijke, andere halen er graag de triangel bij. Hoe je het graag had, bij The Raconteurs was de gitaar heer en meester. Ik ga nu even opscheppen, maar ik heb al meerdere supergroepen zien spelen. The Last Shadow Puppets, Velvet Revolver, Atoms for Peace, allemaal fantastisch. Maar dan zie je deze band spelen en zij vervagen allemaal in het niets, met alle respect naar Scott Weiland. 

Jack White (The White Stripes), Brendan Benson (The Greenhornes), Jack Lawrence (The Dead Weather, nog een supergroep om U tegen te zeggen), Patrick Keeler (Afghan Whigs) en Dean Ferita (Queens of the Stone Age) hadden er zin in. Zij stonden in Benson's garage en dachten dat ze gewoon aan het repeteren waren. Het GSM-vrije publiek (het toestel moest bij het binnenkomen in een zakje) had het privilege erbij te zijn. Jack White is uiteraard de grote naam van de groep en is dan ook de grote publiekstrekker. Het was dan ook geweldig om te zien dat niet Jack White zijn band was, maar dat het een band was waar Jack White toevallig bij speelt. 

Al vanaf opener Consoler for the Lonely was de band er volledig voor aan het gaan. Het wisselde oude, getrouwe songs (het laatste album dateert al van 11 jaar geleden) af met nieuw werk. Het nieuwe album komt in juni uit en ik kijk er alvast reikhalzend naar uit. Jack White zelf zag er wel uit alsof hij enorm dronken was. Hij waggelde en zong alsof er een dweil in zijn mond zat, maar dat kon het plezier niet drukken. Zelfs in deze status is en blijft hij een gitaargod. Hij kan enorm weinig fout doen. Zelfs een slechte James Bond film kan hij met zijn nummer de hoogte in werpen met zijn Theme-song. Maar voor ik volledig overga in het ophemelen van White, terug naar het concert. 

Er waren nummers bij waar White gewoon op de achtergrond verdween en alle hij alle ruimte gaf aan Benson, die enorm goed bij stem was, met Somedays en Top Yourself als hoogtepunten. Ik verwachtte ook een geweldige key-solo van Ferita, maar hij greep hiervoor te vaak naar de gitaar, die geweldig samen pastte met de gitaren van White en Benson. Als hij even mocht losgaan op zijn toestel, was het hek volledig van de dam en konden de dansbenen niet meer ingehouden worden. 

Ik kan dit concert alleen maar beladen met superlatieven, want zo voelde het ook die avond. Zelfs met de enorme vertraging van de trein bleef ik gelukkig en heb ik weinig anders opgezet deze week. Welcome back Raconteurs. Jullie hebben zelfs Steady as she goes niet nodig om het beste concert van het jaar te geven (ook al is het nog maar mei).

Categorie: