Review Rock Am Ring 2024: zondag 9 juni - Alles in de fik!

Datum: 
zondag, 9 juni, 2024

De derde en laatste dag van Rock am Ring valt traditiegetrouw zwaar. Niet alleen vanwege de vermoeidheid maar ook door het besef dat het er alweer bijna op zit. Deze laatste dag gaan we echter nog wel even flink knallen. Waar op voorgaande dagen de rockbands en punk de overhand hadden is het vandaag tijd voor zware gitaren, bulderende drums en veel bleghs, arfs en pig squeals. Kortom metal en metalcore dag.

Kijk hier voor het volledige fotoreportage van dag 3 (zondag 9 juni).

Of Mice & Men @ Mandora Stage

De dag hiervoor stond Of Mice & Men op zusterfestival Rock im Park en startte daar hun Europese tournee. Vandaag mogen wij ze verwelkomen op de Mandora Stage. Met “Obsolete” maakt de band een energieke en sterke opening van de set. Waar we eerder op het weekend nog technische uitdagingen hadden op de Utopia Stage, lijkt er nu op de Mandora Stage wat schuifjes niet helemaal lekker te staan. Gedurende de gehele set lijkt de stem Aaron Pauley af en toe weg te vallen tussen de gitaren en drums. Andere momenten lijkt de drum en vooral de diepe tonen bijna overstuurd. Gelukkig komt het rauwe en intense stemgeluid van Aaron voor de rest heel lekker over. De algehele set zit muzikaal erg sterk in elkaar en met een kleine set van acht nummers trapt Of Mice & Men onze zware gitaren-dag lekker af.

Thy Art Is Murder @ Mandora Stage

Als volgende gang op ons zware-gitaren-happy-meal menu is het tijd voor de Australische deathcore band Thy Art Is Murder. Om lekker op te warmen schalt “Vengaboys - We like to party” uit de speakers en zowel publiek als aanwezige media zingt en danst lekker mee. Met “Destroyer of Dreams”, het eerste nummer van recente album "Godlike", zet de band direct goed de toon voor de rest van de set. Het gedonder van de dubbele bas blaast de fotografen bijna de pit uit en het stemgeluid van zanger Tyler Miller is bruut en genadeloos. Na de (terechte) vocal vervanging van CJ McMahon door Tyler Miller eind vorig jaar was er even een klein beetje angst of het niet de sound van de band te veel zou aantasten, maar persoonlijk vind ik het alleen maar verbeterd met de nieuwe vocals. De band laat weinig ademruimte om tot rust te komen tussen de nummers en bestookt het publiek met een perfecte mix van oud en nieuw materiaal. Thy Art Is Murder heeft alle ingrediënten om door te denderen door Europa met het loeiharde nieuwe album, een zanger die volledig ‘herboren’ op het podium staat en een strakke setlist, Thy Art Is Murder is klaar om de wereld te veroveren.

花冷え。(HANABIE.) @ Orbit Stage

We werden getipt door een collega dat HANABIE. in ieder geval voor fotografie al echt de moeite waard zou zijn. Nog een beetje sceptisch door onze ervaring met BABYMETAL de dag ervoor lopen we richting de Orbit Stage. Met een mega groot, roze backdrop en kleurrijk logo belooft het voor onze fotograaf al veel goed. Zodra de dames het podium betreden in hun schitterende J-fashion outfits wordt dit alleen nog maar beter. Maar nu afwachten wat het muzikaal gaat brengen. Als de band het eerste nummer inzet zijn we direct blij verrast. De band speelt heel strak en de mix van hoog gepitchte Japans met diepe brullen van vocalist Yukina is echt een genot van voor het oor. De set is van begin tot eind mega energiek en Yukina, gitarist Matsuri, bassist Hetts vliegen het hele podium rond. Het derde nummer “SUNRISE Miso-SOUP” is eigenlijk direct mijn persoonlijke favoriet en lijkt een perfecte balans te bieden van manga sfeer en diepe metalcore (inclusief de nodige blegh momenten). Het verschil is heel goed te zien met BABYMETAL, waar gisteren nog goed te zien was dat alles geproduceerd en geregistreerd was, zie je hier een echte band staan die zelf alles in handen heeft, retestrakke set brengt en gewoon staat als een huis. Als we ons na de set nog wat verder verdiepen in de band leren we dat deze stijl bestempeld wordt als Harajuku-core (Harajuku aesthetics + metalcore) en hun teksten de Gen-Z problematiek behandelen waardoor deze band het extreem goed doet onder de Japanse Gen-Zers.

Mocht je de kans hebben deze zomer om de band nog ergens mee te pakken is dat zeker een aanrader. Voor ‘outsiders’ een heerlijk frisse blik op de Japanse metalcore cultuur en ook zeker heel toegankelijk als je de taal niet machtig bent.

Counterparts @ Orbit Stage

Begin van de avond is er ruimte voor een flinke dosis Canadese (melodic) hardcore op de Orbit Stage. Met een redelijk goed gevuld veld stappen zanger Brendan Murphy en de boys uit Hamilton, Ontario onder luid gejoel het podium op. Met “Love Me” als eerste nummer lijken we rustig op te bouwen naar de hardcore explosie die we verwachten en deze krijgen we dan ook gelijk van “Bound to the Burn” en “Choke”. Counterparts weet met hun snelle riffs en stevige drumpartijen, maar vooral de rauwe en hartverscheurende stem van Brendan het veld flink in beweging te krijgen. Als je in een stem de pijn hoort en voelt van de nummers en je uiteenscheurt van emotie dan weet je dat het een goede set is. Ondanks dat het fijn is als fotograaf om te werken in een fotopit tussen podium en barrière is het met bands als deze toch altijd zonde. Je wil hier opgaan in de gekte van de massa, de stage divers en het opstapelende publiek bij het podium om alle teksten mee te blèren door de mic. Helaas moeten we het hier doen met alleen een grote hoeveelheid aan crowdsurfers en een stevige moshpit vooraan. Tijdens “Whispers of Your Death” trekt het publiek nog een keer alles uit de kast en perst bijna de teksten eruit. Wat was dit weer een f*cking lekkere hardcore set. Dit smaakt naar zoveel meer. Gelukkig kunnen Counterparts deze zomer nog terugzien op Graspop Metal Meeting 2024 op de 20e en 28 juni op Jera On Air.

While She Sleeps @ Mandora Stage

Tijd voor een beetje rust tussendoor? Nee tuurlijk niet, vandaag is de dag van veel gitaargeweld en we willen zo veel mogelijk meepakken dus “rennen” door naar de Mandora Stage waar het inmiddels immens populaire While She Sleeps zijn opwachting zal maken. Met Landmvrks op de Orbit Stage bijna tegelijkertijd was de verwachting dat er wel een verdeling in het publiek te zien zal zijn maar het lijkt er toch echt op dat merendeel van Rock am Ring naar de Mandora Stage getrokken is. Met “RAINBOWS” trapt de band nog een beetje melodisch af, maar het publiek gaat al goed los. Als we na een klein intro praatje overschakelen naar megahit “SLEEPS SOCIETY” ontploft het volledig. Bij de eerste elektronische intro tonen van het nummer stijgt een luid geschreeuw boven het publiek uit .Je ziet zanger Lawrence Taylor zichtbaar genieten als hij de catwalk over loopt richting het publiek en hij zijn strot opentrekt en gezamenlijk met het publiek de luidste eerste "SLEEP SOCIETY!" eruit perst. Je voelt de energie van de band en het publiek gewoon knetteren, en als de breakdown valt is de energie-explosie zo groot dat ook de fotografen in de pit bijna een moshpit starten terwijl ze rondspringen en bijna vergeten dat ze aan werk zijn. De band zet een hele strakke set neer en laat zien dat ze de stage performance hebben van een echte mega festivalband. Alles lijkt te kloppen, de mix van nummers loopt heerlijk door, de interactiemomenten met publiek duren precies lang genoeg en slaan iedere keer aan, en ieder nummer lijkt het publiek weer opnieuw aangezwengeld te worden. Waar we vaker zeggen dat het veld dampend achtergelaten wordt lijkt het hier meer op een kleine bosbrand als de band het publiek bedankt voor hun aandacht en aanwezigheid aan het eind van de set.

Eind deze maand zullen we de mannen uit Sheffield nog terugzien tijdens Jera on Air en het eind van het jaar voor de (vandaag live aangekondigde) EU headliner tournee samen met Malevolence, thrown en Resolve op 30 november in de Trix, Antwerpen.

Fear Factory @ Orbit Stage

Ik ben, denk ik, net als vele toch ook wel opgegroeid met de industriële klanken en krachtige metal riffs van Fear Factory. De band die zijn hoogtijdagen echt wel had in de jaren negentig en begin tweeduizend, staat vandaag bijna gelijk met Metal grootheden Machine Head geprogrammeerd. Gooi hierbij nog eens een surprise act van de immens populaire Duitse band Donots tegenaan, en je hebt echt een hele zware kluif om nog publiek te trekken naar de kleine Orbit Stage. Het is dan ook niet heel druk als de band het podium betreedt onder begeleiding van de Terminator introductie. De altijd herkenbare dubbele bas en zware gitaarriffs vullen direct het veld en het voelt toch nog steeds als een warm bad. Het basspel en algehele presentatie van Tony Campos is als altijd top te noemen en ook het gitaarspel van mede band oprichter Dino Cazares is nog altijd on point. Voor nieuwe zanger Milo Silvestro is dit festivalseizoen toch echt het moment om zich te bewijzen als opvolger van metal grootheid Burton Christopher Bell. Helaas lukte dit nog niet tijdens deze show, hij is niet altijd toonvast bij de clean gezongen stukken en ook zijn overall performance rammelt nog wat. Ondanks het strakke spel van alle muzikanten, komt het wat eentonig over en lijken nummers soms in elkaar door te vloeien en samen te smelten. Misschien is Fear Factory een band die ik inmiddels maar achterlaat in mijn tienerjaren en genieten van de herinneringen.

Machine Head @ Mandora Stage

Van Fear Factory op de Orbit Stage rennen we weer snel terug naar de Mandora Stage, waar metal legendes Machine Head hun opwachting maken. Het veld wat nog na knettert van al het geweld wat While She Sleeps bracht, staat gespannen te wachten tot Machine Head het podium betreedt. Met de mysterieuze eerste klanken van “Imperium” zien we op de mega videowall/backdrop de bekende Machine Head vlaggen boven het slagveld wapperen en voelen we de spannen van het publiek stijgen. Zodra zanger/gitarist Robb Flynn één voet op het podium zet buldert het veld. De heavy metallers uit Oakland, California geven het publiek honderd procent waar het publiek om gevraagd heeft en nog meer. “Imperium” en “Ten Ton Hammer” donderen allebei zo zwaar als mogelijk over het veld heen en zijn ver voorbij het laatste publiek nog te horen en te voelen. Niet alleen het publiek maar vooral ook de intense bassen laten het Mandora veld trillen op zijn grondvesten. Wat een bak geweld wat er over je heen komt (in positieve zin). De band weet ook heel goed gebruik te maken van de videowall, pyro-aanbod en aanwezige verlichting, want bij iedere nummer lijkt het podium te veranderen en ervaren we een compleet nieuw decor. Als het tijd is voor “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE” staat het veld inmiddels in lichterlaaie en zijn de moshpits niet te tellen. Robb steekt zijn vinger omhoog om een circlepit aan te vragen maar heeft niet eens de mogelijkheid om dit verzoek te doen, want er ontstaat al een wervelwind aan mensen. We komen een heel klein beetje tot rust met “Locust” en het melodische “Is There Anybody Out There?” maar duiken dan de klassiekers in met “From This Day” en “Davidian”. Voor de encore is er nog ruimte voor wat rust met “Halo” wat ik persoonlijk een wat laffe afsluiter vind van deze ouderwets stevige set. Met de zon die inmiddels ondergaat op deze laatste festivaldag zoeken wij nog snel wat te eten voordat we gaan afsluiten met Corey Taylor en Parkway Drive, beide op de Mandora Stage.

Corey Taylor @ Mandora Stage

Hoewel zijn soloalbums, "CMT1" en "CMT2" weinig aan populariteit vonden in Europa, heeft Corey Taylor een ijzersterk trackrecord als frontman van Slipknot en Stone Sour. Wetende dat zijn sets altijd een goede mix zijn van solowerk en werk uit de andere twee bands, is het publiek weer in grote getale op komen dagen bij de Mandora Stage. Opener “Post Traumatic Blues” wint het bij mij niet aan sterkte van nummer maar is wel een lekker clichématig festivalnummer en doet het heel goed bij het toegestroomde publiek. Zonder zijn duistere Slipknot masker is goed te zien hoeveel Corey geniet van optreden. Met glinsterende pretoogjes en een glimlach die bijna niet van zijn gezicht te vegen is, rent hij op en neer over de grote catwalk die het podium en publiek nog beter lijkt te verbinden. De interactie tussen artiest en publiek is enorm en tussen nummers door blijven de dankbetuigingen maar over een weer vliegen. Je ziet dat de band en Corey er echt mega veel zin in hebben en ook echt genieten van deze show. Na een mix van een aantal solonummers en nummers uit het Stone Sour repertoire is het tijd om de band voor te stellen. Ieder stukje begint met de plagende woorden "Before I Forget…"  en gaat vervolgens over naar een soort van dienstmededeling of introductie van een van de bandleden. Het publiek voelt de grote Slipknot hit al aankomen en Corey heeft ook de grootste lol om dit moment zo lang mogelijk uit te stellen. Als dan na een gevoelsmatig tien "Before I Forget's" intermezzo momentje dan de eerste tonen van “Before I Forget” gespeeld worden, wordt het publiek gek. Alles wordt woord voor woord meegezongen en het publiek blijft maar rondspringen. Wat volgt is de running gag waar hij nooit meer vanaf komt, de “SpongeBob SquarePants Themesong”. Een stukje wat altijd een komische break geeft in de set en wat uiteraard uit volle borst meegezongen wordt. Met “Snuff”, “From Can to Can't” en “Home” belanden we in een rustiger en gevoelig vaarwater. Het aantal aanstekervlammetjes is uiteraard niet te tellen, en terwijl iedereen tegen elkaar aankruipt wordt de gevoelige Stone Sour hit “Through Glass” heerlijk meegezongen door het publiek. Tijdens de gehele set is goed te zien dat Corey een rasentertainer is in hart en nieren. Hij zorgt ervoor dat de focus van het publiek geen moment verzwakt en geeft dat ‘wij als één’ gevoel wat het publiek zo verlangt. Als laatste nummer van de set worden we nog getrakteerd op het snellere “Duality” en het publiek leeft weer helemaal op. Door deze encore is het publiek weer helemaal hyped en een logischer bruggetje naar Parkway Drive die hierna de Mandora Stage mogen afsluiten.

Tijdens de show van Corey Taylor maakte Rock am Ring online met een trailer video bekend dat volgend jaar het veertigjarige jubileum groots gevierd zal worden met nog een extra podium, meer dan honderd acts en Slipknot als de eerst aangekondigde headliner. Rock am Ring zal volgend jaar gehouden worden van 6 - 8 juni en tickets gaan maandag 10 juni om 16:00 al in de voorverkoop.

Parkway Drive  @ Mandora Stage

De laatste band voor ons deze dag en ook alweer voor ons de laatste voor deze editie van Rock am Ring. Het is altijd drie dagen keihard werken maar er is voor ons ook veel plezier bij met de collega's van over heel Europa die dit geweldige festival mogen verslaan. Dat de vermoeidheid er stiekem wel een beetje in gekropen is bij het team is wel duidelijk als we staan te wachten voor de laatste act. We maken nog een groepsfoto en beginnen spontaan “I Want It That Way - Backstreet Boys” te zingen. (Iets met vermoeidheid en ontlading denk ik). Overigens niet de beste uitvoering en ik ben blij dat er geen geluids- of beeldopname van zijn.

Als er een ding is waar ik zeker van ben bij Parkway Drive is dat ze er altijd een megashow van maken. Waar vorig jaar op dit zelfde podium Bring me the Horizon nog groots afsloot, zal Parkway Drive hier een minimaal soortgelijke grote show weg gaan zetten. Dit is ook goed te merken aan alle extra instructies die we van de productie krijgen rondom grote hoeveelheid CO2 kanonnen, vuur elementen en vuurwerk explosies. Samengevat was het eigenlijk: het gaat een entertainment slagveld worden, dus pas op jezelf en collega’s voor rondvliegend vuurwerk. En daar was geen woord van gelogen. Zodra de Australische metalcoreband gesetteld is op het podium en zanger Winston McCall “Glitch” inzet zijn we gelijk vertrokken. Met sneltreinvaart trekt de band het publiek de wervelwind in, die Parkway Drive heet. Terwijl Winston iedere centimeter van het podium lijkt te willen benutten, staat het podium in lichterlaaie. Al het vuurwerk dat de afgelopen dagen gebruikt is op het festival lijkt hier alvast in het eerste nummer verwerkt te zijn. Het publiek smult ervan en wordt helemaal gek, terwijl ze ook “Prey” en “The Void” woord voor woord mee schreeuwen. De vraag om de aandacht en blik van herkenning Winston door het publiek wordt keer op keer beantwoord en het voelt bijna of je samen met de band op het podium staat.

Als we het geweld van de eerste drie nummers hebben gehad wordt tijdens het eerste publiekspraatje duidelijk dat Winston niet echt gediend is van de temperatuur op het festival. “Jezus Christ, it is f*cking cold here, shouldn’t it be summer here”. We moeten hem gelijk geven dat na drie zonovergoten dagen de temperatuur vanavond wel heel hard kelderde tijdens zonsondergang. Het publiek beantwoordt met hard gelach en de band lijkt een oplossing gevonden te hebben voor dit temperatuurprobleem en lijkt bijna nog meer vuur en vuurwerk in de strijd te gooien tijdens de rest van de set. Parkway Drive loopt een strakke set door en als bij “Idols and Anchors” Winston het publiek in duikt is het WIJ-gevoel helemaal compleet. De band weet, samen met het publiek, er één van de grootste feestjes van het festivalweekend van te maken. Mega hit “Wild Eyes” dient als afsluiter van de set en het festivalweekend voor de Mandora stage en het ziet ernaar uit dat de band alvast een handje wil helpen met afbreken want het dak gaat eraf. Nog één keer wordt al het laatste vuur en vuurwerk ingezet en de lucht boven de Mandora Stage heeft alle kleuren van de regenboog door het grootse pyro-werk. Wederom een te gekke show van de metalcore boys uit Byron Bay, New South Wales. Zoals altijd, muzikaal goed, entertainment gehalte geweldig. Ultieme afsluiter van dit festivalweekend!

Voor dit jaar zit het erop en gaan wij terug afreizen naar het regenachtige België en Nederland. Wij hebben weer zeer genoten van dit altijd tot in de puntjes georganiseerde festival van onze Oosterburen en hopen dat jullie via de photo- en live reports een beetje een beeld hebben gekregen van het muzikale geweld dat wij hier hebben mogen ervaren.

Hopelijk tot volgend jaar Rock am Ring 2025  op 6 - 8 juni.

Categorie: 

Beluister onze Spotify GigView on tour playlist!